Het Verhaal van de Molen

Het verhaal van de molen kan op diverse manieren verteld worden. De molenaar die over zijn molen vertelt. Leuke, leerrijke, spannende, sappige en soms ook sterke verhalen. Zoals een visser die zijn visserslatijn bezigt. De molenaar is vol trots over ‘zijn molen’ als het verlengstuk van zijn ego. Die liefde voor zijn molen blijkt steeds weer overduidelijk uit zijn verhalen.

Het verhaal van de molen kan ook door de molen zelf verteld worden. Het monumentale bouwwerk waaraan je de sporen van een honderd jarig (of nog veel langer) bestaat afleest.  De sterk uitgesleten traptreden, het verweerde glas in de ramen, het mos op de voegen tussen de bakstenen, het oude hout van de koningspil. Het rafelige touwwerk, het vermolmde luiwerk. Ook dat is het verhaal van de molen.

Ik heb geen werk is hier de boodschap van de wieken. Breng me graan !

Maar er is nog een derde verhaal dat de molen vertelt. Het verhaal dat door de stand van de molenwieken wordt verteld. Duidelijk voor iedereen zichtbaar. Meestal al van grote afstand te zien. ‘Ik ben in rust” of “De mulder is even weg”, “We hebben een vreugdevol bericht” of “Ik heb geen werk, breng me graan”. Maar ook: “We zijn in rouw.”Allemaal verhalen die de molen door de stand van de wieken vertelt. Vroeger voor iedereen duidelijk. Tegenwoordig voor de overgrote meederheid van de mensen bijna een vorm van geheimtaal.

Tijdens Nationale Molendagen op 12 en 13 mei wil Molenstichting Weerterland iedereen weer wat dichter bij dit Verhaal van de Molens brengen. Niet zo gek wanneer men bedenkt dat het motto van de Nationale Molendagen van dit jaar is: “Ontdek Verhalen Rond de Molen.” 

Dus kom zelf naar een van de molens in het Weerterland en Ontdek het Verhaal rond de Molen. 

Advertenties

One thought on “Het Verhaal van de Molen

  1. HERINERINGEN AAN DE NATIONALE MOLENDAG 2011.
    Al enige tijd had ik naar deze molendag uitgekeken. Op het programma stond vooral een bezoek aan de 4 onlangs gerestaureerde en op 13 mei 2011 officieel geopende windmolens van de gemeente Weert. Een restauratie die enkele jaren in beslag genomen had. Ook wilde ik een bezoek brengen aan de ”de Broekmolen” een van de weinige watermolens die Midden Limburg nog rijk is.
    Hoewel ik via de site van Molenstichting Weerterland wist dat de meeste molens vanaf 11 uur voor bezoekers openstonden, ging ik toch al vroeg op pad om de eerste molen die op mijn route ligt op mijn gemak te kunnen fotograferen.
    Rond kwart vóór 10 kwam ik vanuit Eindhoven, op Keent aan. Er was al volop bedrijvigheid in en om de molen, die nog niet voor publiek geopend was, om hem gereed te maken voor de ontvangst van de gasten. De molen was al mooi gepavoiseerd met slierten vlaggetjes van wiek naar wiek. De blauwe wimpel van Het Gilde van Vrijwillige Molenaars, evenals de Nederlandse driekleur, deinde op en neer in het nog matige morgenwindje. Wat zag de molen er aan de buitenkant fraai uit. En wat een enorme verbetering van de biotoop rond de molen nu er een aantal zeer hoge bomen gerooid is. Binnenin mag nog wel iets verbeterd worden, maar ik neem aan dat dit een van de komende actiepunten van moleneigenaar en van de molen stichting is.
    Via een mooie landelijke weg reed ik, van de Keenter molen naar Stramproy. Naar de ”molen van Nijs”, ook wel ”de Nijverheid” genoemd. Een stenen beltmolen evenals de Sint Annamolens op Keent en in Tungelroy. De molen draaide al volop met vier van top. Een aantal vrijwillige molenaars was druk in de weer om het al aanwezige publiek tekst en uitleg over de molen te geven. De molen was dan ook al vanaf 10 uur voor het publiek geopend. Ook hier de blauwe wimpel van Het Gilde van Vrijwillige Molenaars en de nationale driekleur, maar nu fier wapperend in de stevige bries die op dat moment het wiekenkruis lustig in de rondte deed gaan. Wist U dat U een molen altijd kunt bezoeken als de blauwe wimpel van Het Gilde van Vrijwillige Molenaars de molen siert?
    Ik vervolgde mijn reis met als doel de Broekmolen in Stramproy, om bij aankomst daar te ontdekken dat deze molen niet voor publiek geopend was, hoewel ik op de internetsite van de Vereniging De Hollandsche Molen en van de molenstichting Weerterland gezien had dat ook deze molen mee zou doen aan de Nationale Molendag. Een teleurstelling op deze schitterende molendag. Graag had ik de Broekmolen, in mijn ogen de mooiste watermolen van Midden Limburg, met als unicum drie maalstoelen, nog eens van binnen willen zien, evenals het houten waterrad dat zich op slechts luttele centimeters vanaf de grens met onze Zuiderburen bevindt. Immers het midden van de molenbeek is, daar ter plekke, de grens tussen Nederland en België. Helaas…, jammer…, een volgende keer misschien????
    Op naar de Sint Jansmolen. Ook al een buitenbeentje in het Weerter molenland. Een standerdmolen waar er in Limburg nog maar 7 van over gebleven zijn. Ook hier vier volle en met een flink gangetje van de wieken, door de inmiddels stevig toegenomen westenwind. Gepavoiseerde wieken met bovendien aan elk roe-einde de nationale driekleur. Wat me pas goed opviel, was het feit dat alle vrijwillige molenaars en leerling molenaars zo mooi en uniform gekleed waren. Uniforme werkkleding verkregen met medewerking van Isidorus Weert te Weert.
    Als laatste molen bezocht ik de Sint Annamolen in Tungelroy. Ook hier naar toe ging mijn weg, maar nu noodgedwongen door wegwerkzaamheden, via een landelijke route. En nog wel via de Vloedmolenweg, een landweg die vernoemd is naar de verdwenen (vloed)watermolen. Deze verdwijning was de aanleiding tot het oprichten van de Sint Anna molen (in 1875) waar toe ik naar onderweg was. Ik passeerde een bruggetje dat waarschijnlijk eens de Vloedmolenbrug zal zijn geweest en bereikte na ongeveer 1500 meter de ”Sinte Anna” zoals de molen ter plaatse wordt genoemd. Prachtig zoals deze windmolen stond te pronken onder de mooie witte stapelwolken en het felle Meizonnetje, na de onlangs gereed gekomen restauratie. Evenals op de andere molens ook hier zeer enthousiaste vrijwilligers die, met vier in top, er een behoorlijk wiekengangetje op na hielden. Dol enthousiaste molenverhalen met deze twee vrijwilligers, die van huis uit niet uit onze streek komen, maar die de Weerter molens een zeer warm hart toedragen. Ondertussen was er een lucht vol dreigende buien ontstaan en de wind was zeer wisselvallig geworden. Redenen om de zeilvoering wat bij te stellen. In plaats van vier volle nu op twee roe-einden een duikertje.
    Ik vergeet nog te vertellen dat bij iedere molen een vertegenwoordiger van de Molenstichting Weerterland aanwezig was die je voorzag van de nieuwste documentatie, met o.a. de 5 nieuwe folders betreffende de diverse molens en die je aanwijzingen gaf: o.a. hoe je het best de vele, voor leken gevaarlijk uitziende steile, trappen op en af kunt klimmen en van waaraf je de mooiste foto’s van de molen kon nemen.
    Al met al een Nationale Molendag die heeft laten zien wat een enorme inspanning er, door de Gemeente Weert, de Molenstichting Weerterland en de molenbouwers, geleverd was om deze 4 Weerter molens voor langere tijd weer een sieraad in het landschap te laten zijn. Maar vooral om de molens weer geheel maalvaardig te maken, zodat ze hun oude taak, namelijk het malen van graan weer kunnen uitvoeren. En tenslotte: hulde voor het enthousiasme waarmee de vrijwillige molenaars en de leerling molenaars bezig waren de molens maalvaardig te houden. Want: ”MOLENS ZIJN GEBOUWD OM HUN WIEKENKRUISEN TE LATEN DRAAIEN”. Stilstand van de wieken betekent onherroepelijk verval. Een schrikbeeld dat vele molenliefhebbers en andere belangstellenden ook voor ogen stond als de molens, onverhoopt, aan particulieren verkocht zouden worden. Een gerucht dat tijdens de gehele molendag de rondte heeft gedaan.
    Gelukkig kon de gehele molenwereld in het Weerterland weer opgelucht ademhalen toen op de site van de Molenstichting Weerterland onderstaande bericht verscheen.
    ”14 juli 2011: Weerter Molens in de vreugdestand

    Er is alle aanleiding om onze vier gemeentelijke molens in Stramproy, Tungelroy en Keent vandaag in de vreugdestand te zetten. Want de Weerter gemeenteraad heeft donderdagavond brede steun gegeven aan het amendement van de fractie van de PvdA om bij de aanstaande gemeentelijke bezuinigingsoperatie de molens te ontzien en NIET TE VERKOPEN.
    Daarmee is een periode van behoorlijke onrust en ook van toch wel zorgen over de toekomst van onze molens bij Molenstichting Weerterland en bij de vele bij de molenstichting en de Weerter molens nauw betrokken vrijwilligers in positieve zin afgesloten. De Weerter gemeenteraad was het met de Molenstichting en met de 619 mensen die hun handtekening onder een oproep geplaatst hebben eens dat Verkoop van de molens Geen Goede Gedachte was.”
    Ik kijk al uit naar de Nationale Molendag 2012.

    Jacques Van de Winkel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s